Over de emotionele band met je huisdier, een memoriam voor Birgit

Ditmaal zult u geen rationeel artikel lezen over voedingssupplementen voor mens of dier, maar het levensverhaal van ons geliefde huisdier, Birgit oftewel ‘kleine poes’ die vrijdag is heengegaan.

Afgelopen vrijdag 13 december was een van de droevigste dagen in mijn leven toen ik gedwongen afscheid moest nemen van onze kleine geliefde viervoeter. Omstreeks 5 uur in de middag heeft haar dierenarts onze geliefde wit-zwartte poes Birgit het verlossende spuitje gegeven zodat ze het tijdelijk voor het eeuwige kon gaan wisselen.

Birgit werd in Tiel op 4 april 2003 in het plaatselijke dierenasiel geboren en kort daarna liefdevol geadopteerd door Fokke de Vries, een oude vriend van me.
Fokke zocht een speelmaatje voor Frouke, zijn andere poes en zodoende haalde hij en zijn toenmalige vriend Birgit op bij het asiel. Zij woonden kort maar gelukkig samen in Kerk-Avezaath bij Tiel.
Daar was ze zielsgelukkig omdat Fokke een vrolijke tuin had waar vogels in de zomer graag kwamen en ze vanaf een bankje uitzicht had op een klein vijvertje met vissen en de bloemen eromheen.
Maar Fokke die zich zorgde maakte om zijn gezondheid en over het feit dat het huis dat hij bewoonde niet levensbestendig zou zijn, besloot om na zijn vervroegd pension naar Arnhem te verhuizen, waar hij een leuk huis kocht aan de Apeldoornseweg , wat een tamelijk drukke doorgaande weg is. Zodoende was het voor zijn katten niet meer mogelijk om nog veilig naar buiten te gaan. De andere poes maalde daar niet heel erg om, maar de “kleine” jonge Birgit kwijnde weg omdat ze haar vrijheid miste om buiten te wandelen en in de tuin van de zon te genieten.
Zodoende polste Fokke mij in 2006, toen Yvana en ik net een jaar daarvoor onze webshop PasioIngredients.com hadden opgericht of wij misschien … zin hadden om “adoptieouders” te worden van een kleine poes.

Over onze andere huisdieren

In mijn jeugd heb ik met mijn ouders en grootouders verschillende “karakters” gekend, veel eigenzinnige huisdieren, die tot op bejaarde leeftijd op hun manier veel liefde gaven aan hun verzorgers.
Mijn (stief)pa Jan had voordat hij in ons leven kwam al Pasja, een grappige kruising tussen een keeshond en een herder. Mijn moeder en ik zorgden voor Natscha, een eigenzinnig soms temperamentvol dwergpoedeltje, dat haar tanden liet zien aan eenieder, die ze wantrouwde of gewoon omdat ze soms haar zinnen had gezet op een stuk speelgoed of een boomtak, dat haar hartje begeerde.
Hoewel de hondjes een totaal verschillend karakter hadden konden Natscha en Pasja het goed vinden. Hoe het verder met deze hondjes afliep zal ik eventueel in een ander artikel nog verder toelichten als onze lezers dat fijn vinden, maar om kort te gaan waren Yvana en ik in 2006 niet direct van plan geweest om weer een huisdiertje op te nemen. Sterker nog , ik wilde mij eigenlijk niet meer binden aan een dier en om dan later met veel pijn in het hart afscheid te moeten nemen …maar soms loopt het leven anders.
Yvana had vanwege haar geheel andere achtergrond als dochter van een melkveehouder een andere verstandhouding tot “huisdieren” of “gezelschapsdieren” zoals men ze ook wel pleegt te noemen. Immers, het is niet verstandig je al te zeer emotioneel te hechten als je weet op vrij korte termijn weer afscheid te moeten nemen. Zelfs katten en honden hebben op een boerderij vaak een wat functionelere rol, zoals het jagen op muizen en het bewaken van het erf. Bovendien kwamen deze dieren het huis niet in, maar sliepen op de stal of hooizolder.
Met katten die zichzelf ten dele konden voeden met muizen en een hond die zichzelf kon uitlaten en mocht gaan en staan waar hij wilde, was er veel minder gelegenheid een innige band met zulke dieren op te bouwen. Bij mij lag dat heel anders, ik noem huisdieren eerder “levensgezellen” met vier voeten.

Hoe Gitte in ons leven kwam

Enfin, toen stond in april 2006 Fokke dan voor onze deur met de jonge Birgit in een draagmandje waren Yvana en ik toch wel .. benieuwd. Ik had Fokke immers gezegd: “kom maar langs en als jouw kleine poes ook ons als ‘adoptieouders’ accepteert dan mag ze blijven en uiteraard mag je haar zo vaak komen bezoeken als je wilt. “
Helaas is dat laatste er niet zo vaak van gekomen. Droevig genoeg is Fokke 2 jaar geleden in april 2022 op 81 jarige leeftijd overleden en heeft hij niet meer geweten dat wij al die tijd nog liefdevol zo goed als we dat konden voor Birgit zorgden.
Toch bleef Fokke een zwak voor Gitte houden, want als we incidenteel telefonisch contact hadden vroeg hij elke keer hoe het met haar ging. Dit najaar had ik hem een bezoekje willen brengen op zijn huisadres, maar trof niet wetende van zijn overlijden een ander naamplaatje aan.

Op die bewuste dag in april 2006 opende Fokke opende de draagmand, waarop de “kleine” Birgit ons aan keek en vervolgens ons huis, haar nieuwe thuis verkende.
Ze liep vrijwel meteen de trap op naar de bovenverdieping. Nieuwsgierig volgde ik haar om te zien, wat zich daar afspeelde en sprak haar knielend op handen en voeten aan : “zo jij bent dus kleine poes”, waarop ze mij een kopje gaf en een likje over mijn hand. Het was een soort van liefde op het eerste gezicht. Dat moment vergeet ik nooit meer, zolang ik mag leven.
Dat… maakt ook dat het afscheid zo zwaar is en ook nu bij het schrijven van dit stukje, wat bij lange na nog geen recht doet aan dit lieve wezentje laat ik zo nu en dan een paar tranen.

Gitte heeft een bewogen maar avontuurlijk leventje gehad, eerst bij Fokke en later bij ons.
Wij mochten de afgelopen 18 jaar van en met haar genieten.
Zelfs nu realiseer ik me dat ik soms als verzorger tekort ben geschoten. Helaas kan ik met geen mogelijkheid de klok terug draaien, hoe zielsgraag ik dat zou willen. We hadden haar misschien wat vaker moeten knuffelen, onze tuin wat diervriendelijker kunnen maken maar onze kleine Birgit klaagde niet en was gauw tevreden.
Ze vroeg nooit speciaal om aandacht, de aandacht die ze kreeg was vaak al genoeg voor haar.
Ze sliep graag tussen ons in, om dan zodra we wakker werden, naar ons toe te kruipen om geaaid te worden of om kopjes te geven.
Als ik ziek op bed lag, dan kwam ze me troosten. Datzelfde deed ze wanneer Yvana zich niet lekker voelde.. Zoals ik Yvana had beloofd op onze trouwdag in september 2009 om ‘in sickness and in health’ voor haar te zorgen, had ik dat ook aan Gitte beloofd te doen en zo zou het ook geschieden.

Haar levenseinde

Afgelopen vrijdag kwam een einde aan een naar ik hoop, tevreden en gelukkig leven. Een leven wat mij en haar betreft nog veel langer had mogen duren als dat mogelijk was geweest.
En wie weet is dat in de toekomst dankzij nieuwe medische technieken zoals stamceltherapie ook bereikbaar voor gezelschapsdieren om op oudere leeftijd een betere kwaliteit van leven te bereiken.

Toevalligerwijs ben ik afgelopen week zelf plotsklaps heel ziek geweest, ik had last van duizelingen en leed aan heftige hoofdpijn, naar wat ik vermoedde , het gevolg van een acute voedselvergiftiging. Na contact met de huisartsenpost is zelfs nog een ambulance met een verpleegster en ziekenbroeder aan huis geweest, waar ze alleen constateerden dat ik een te hoge onderdruk had.

Ondanks mijn eigen ziekte kon ik alleen maar denken aan de zorgen die ik had om Gitte, die de dagen ervoor plotsklaps niet meer wilde eten. Daags erna was ik in de avond net zo plotseling als ik ziek was geworden, weer hersteld.
Maar voor onze Gitte was het einde genaderd. Ze was zelfs niet te verleiden voor het lekkerste hapje van de visboer noch voor vloeibaar voedsel dat ik in haar bekje wilde spuiten. Ook was ze die vrijdag te zwak om de gang naar de kattenbak te maken, terwijl ze dat tot het allerlaatst keurig was blijven doen.

Toen ik haar vrijdagmiddag naar de dierenarts nam, constateerde de dierenarts dat ze vermoedelijk onlangs een hersenbloeding had gekregen.
In plaats van het lijden te verlengen besloten we samen dat de tijd was gekomen om afscheid te nemen. Met veel verdriet en tranen in mijn ogen heb ik haar nog geknuffeld tot haar hartje ermee op hield… ik kon wel schreeuwen, een stille schreeuw. “Niet nog eens, niet nog eens.”
De liefde die Birgit in zich had en die we naar ik hoop aan haar terug hebben gegeven, zal haar een plekje in de dierenhemel geven, waar ik haar als mijn tijd is gekomen is haar weer hoop terug te zien samen met al die andere geliefde huisdiertjes, die ik in mijn leven heb ontmoet en nog ga ontmoeten. Haar aardse bestaan is afgelopen vrijdag overgegaan in het eeuwige, maar haar liefde is nog steeds voelbaar.
Ik zal je missen Birgit, Gitte onze ‘kleine poes’.

Momenteel verschijnt ze al in mijn dromen, net als al mijn vroegere huisdieren.