Laten we weer normaal doen of hoe je je niet te veel zorgen hoeft te maken over de mazelen
Laten we weer normaal doen of hoe je je niet te veel zorgen hoeft te maken over de mazelen
Niet veel mensen in mijn eigen omgeving zijn bekend met de term ‘normalcy' ofwel'normaliteit' zelfs mijn lieve vrouw en beste vriendin Yvana niet, die zoveel schrijf- en redactiewerk doet voor de artikelen, die ik in de loop der jaren heb geschreven.
De slogan “return to normalcy” (laten we weer normaal doen) is voorzover ik me herinner, een term die is bedacht door wijlen Warren Harding. Harding was de 29e president van de Verenigde Staten van Amerika van 1921 tot zijn vroegtijdige dood in 1923.
Harding voerde campagne tegen de Democratische kandidaat James Cox en won met overmacht waarbij de campagneslogan ‘terug naar de normaliteit’. werd gebruikt. Het betekende een terugkeer naar gezond verstand, een einde maken aan de betrokkenheid van Amerika bij (buitenlandse) oorlogen, weer aan het werk gaan en Amerika daadwerkelijk weer groot maken, lang voordat een zekere Donald Trump die campagneslogan bedacht.
Hoe dan ook, ik ben hier niet om je te vertellen wat je moet denken, voor wie je moet juichen of iets politieks, maar ik wil me concentreren op de “terugkeer naar de normaliteit” in relatie tot de volksgezondheid en de gezondheid in het algemeen.
Voor dit korte blogartikel wil ik me concentreren op iets dat ik volkomen krankzinnig vind. In Nederland laait namelijk weer het debat op over de vraag of kinderen van school of een kinderdagverblijf moeten worden gestuurd als ze niet tegen de mazelen zijn ingeënt. Deze vraag speelde met name in de stad Bergen op Zoom in Noord-Brabant.
Zonder de ongemakken of regelrechte zorgen die u zou kunnen hebben met de mazelen of mildere vormen van de mazelen te bagatelliseren: heel, heel, heel weinig kinderen sterven eraan of lijden aan de langdurige gevolgen van de mazelen. Na het doormaken van de ziekte zullen de kinderen levenslang een zeer sterke weerstand opbouwen tegen deze virale infectie.
Helaas verloren veel mensen hun gezond verstand zodra SARS-COV2 rondwaarde en waren ze niet langer in staat om zorgvuldig te analyseren waar ze mee te maken kregen en hoe gevaarlijk dit ‘nieuwe’ virus precies zou zijn.
Hoewel SARS-Cov2 in zijn vroege versies, vooral de Delta-variant, voor bepaalde leeftijdsgroepen en in het algemeen voor mensen met een sterk verminderde weerstand gevaarlijk kan zijn geweest, had de aandoening, wanneer deze vroeg genoeg werd gediagnosticeerd, effectief kunnen worden behandeld met veilige antivirale middelen. Helaas werd in plaats daarvan het gezond verstand met het spreekwoordelijke badwater weggegooid.
En ‘wij’ worden opnieuw bang gemaakt, zonder dat daar echt een goede reden voor is, behalve dan dat er mogelijk perverse financiële prikkels een rol spelen of simpelweg omdat we lessen uit het verleden zijn vergeten.
Als een kind dat opgroeide in de jaren zeventig kreeg ik 'gewoon' de mazelen en dat betekende in het algemeen dat je dan niet naar school hoefde. Ja, je kreeg koorts en het was niet heel erg prettig, maar ik ging er niet aan dood.
Tegelijkertijd zul je je, als je van mijn generatie of ouder bent, zelden tot nooit een klasgenoot hebben gehad met een pinda-allergie of die in hoge mate last had van “luchtvervuiling”, laat staan van “klimaatangst”.
Nee, we waren toen veel geharder, veerkrachtiger en hadden ouders die meer wisten over de pijn van het opgroeien dan ouders tegenwoordig weten. Ook onze (huis)artsen probeerden niet wanhopig om kinderziektes uit te roeien. Je ging alleen of met vrienden op de fiets of lopend naar school en werd niet elke dag door je helikopterouder met een SUV naar school gebracht. Over het algemeen groeiden we op tot verantwoordelijke volwassenen.
Maar dit alles gezegd hebbende is er de afgelopen twintig jaar sprake van een groeiende maatschappelijke angst, die allerlei problemen veroorzaakt en ons in het algemeen ervan weerhoudt ons als volwassen mannen en vrouwen te gedragen.
Ik wil zeker niet met mijn vinger gaan wijzen naar een specifieke persoon of groep individuen, omdat zelfs ik soms mijn zorgen heb, maar we kunnen proberen er iets aan te doen.
Ik ga op dit moment niet allerlei “oplossingen” aandragen, dat is voor een ander artikel, maar ik wilde het wel alvast aanstippen om er in een volgend blogartikel dieper op in te gaan.
Bewaar in elk geval uw kalmte en wees dankbaar voor de kleine dingen, die je gelukkig maken en kom volgende keer terug voor nog een kort blogartikel van mij.
PS: Ik weet dat het geen fantastisch weer is, maar weet je wat? Iedereen heeft er last van, dus zorg voor plezierig gezelschap, zeker tijdens dit Pinksterweekend.
Geniet ervan zolang het duurt!
