Covid-vaccins en kanker? De relatie ligt in de rol van het tumorsuppressorgen p53

Net nadat ik het laatste blogartikel over de relatie tussen virussen en tumoren had afgerond, kwam ik erachter dat er ook een bestaat tussen virussen en borstkanker. Dat heb ik nooit geweten! Voor ik me erover ging schamen, vernam ik van de dame die dit verband uitlegde, dr. Kathleen Ruddy die ruim twintig jaar praktiserend kankerchirurg is dat ze dit ook pas veel later ontdekte omdat het niet in 'mainstream' kankertijdschriften werd beschreven.

Ik laat het aan de geïnteresseerde luisteraar over om te oordelen en zal eenvoudigweg de link naar de podcast doorgeven: Cancer and repurposed drugs

Dat is echter niet waar ik me in dit artikel op wilde concentreren. Zoals ik de vorige keer uitgelegd heb is het gezien de enorme censuur tamelijk nutteloos om te zoeken naar populair-wetenschappelijke artikelen over de mogelijke relatie tussen mRNA-vaccins en een opleving van kanker en is het beter om naar podcasts te luisteren, zoals die hierboven en in de discussie van dr. Dalgleish "Cancer after Vaccines".

Nee, ditmaal raakte ik geïntrigeerd door de rol van het p53 gen na een uitleg van een goed geïnformeerde expert op Twitter

“Er komt onderzoek naar de vraag of plasmide-DNA waarin mRNA-vaccins zijn verontreinigd, geïntegreerd kan worden in het lichaamseigen DNA. De verwachting is dat dit het geval zal zijn, zoals we al kunnen afleiden uit andere onderzoeken, zoals in het artikel van Nature : "High spontaneous integration rates of end-modified linear DNAs upon mammalian cell transfection" .

Het onderzoek zal zich niet alleen richten op het bewijzen dat plasmide-DNA in tumorcellen is geïntegreerd, maar ook dat dit specifiek op essentiële plekken kan voorkomen, zoals in de tumorsuppressorgenen of proto-oncogenen.

Dan zal het bewijs compleet zijn dat mRNA-vaccins kanker kunnen veroorzaken. De samenvatting is als volgt:

1. de mRNA-vaccins zijn besmet met plasmide-DNA. Bewezen!
2. ja, dit DNA wordt in de lichaamseigen cellen afgeleverd. Dat is het mechanisme van de mRNA-techniek. Bewezen!
3. fragmenten – kort of lang – van dit DNA worden geïntegreerd in je eigen DNA. Nog niet bewezen, maar zeer plausibel: zie de studie gepubliceerd in Nature
4. deze fragmenten worden op cruciale plaatsen ingebouwd: in genen die de celdeling reguleren: proto-oncogenen wanneer ze 'aan' worden gezet door de integratie, en tumorsuppressorgenen wanneer ze 'uit' worden gezet door de integratie. Op zijn minst plausibel.

Integratie van een dergelijk fragment in het tumorsuppressorgen p53 is het meest ideaal om dit te bewijzen. Dit gen is bij ongeveer 80% van alle kankersoorten gemuteerd, is een groot gen en wordt beschouwd als de 'bewaker van het genoom'."

Het TP53 gen en de rol ervan bij kanker

Het TP53-gen is een gen dat bij veel kankers is gemuteerd. Het is de meest voorkomende genmutatie die in kankercellen wordt aangetroffen. TP53, een tumorsuppressorgen, codeert voor een eiwit dat de ontwikkeling en groei van tumoren remt. Een gen dat 'de bewaker van het genoom' wordt genoemd, kan, wanneer het wordt geïnactiveerd, ook een rol spelen bij het voortbestaan, de groei en de verspreiding van een kanker die zich ontwikkelt.

Het TP53-gen of zijn eiwitten worden ook wel tumoreiwit TP53, cellulair tumorantigeen TP53, fosfoproteïne TP53, antigeen NY-CO-13 of transformatiegerelateerd eiwit 53 genoemd.

Functie van het TP53 gen

Er zijn twee soorten genen die belangrijk zijn bij de ontwikkeling en groei van kanker: oncogenen en tumorsuppressorgenen. Meestal is een opeenstapeling van mutaties in zowel oncogenen als tumorsuppressorgenen verantwoordelijk voor de ontwikkeling van kanker.

Oncogenen versus tumorsuppressorgenen

Oncogenen ontstaan wanneer normale genen die in het lichaam aanwezig zijn (proto-oncogenen) worden gemuteerd, waardoor ze worden geactiveerd (continu ingeschakeld). Deze genen coderen voor eiwitten die de celdeling regelen. Hun activering kan worden gezien als analoog aan het vastzetten van het gaspedaal in de neerwaartse positie van een auto.

Tumor-suppressorgenen coderen daarentegen voor eiwitten die beschadigd DNA repareren (zodat een cel geen kankercel kan worden), of resulteren in de dood (geprogrammeerde celdood of apoptose) van cellen die niet kunnen worden gerepareerd, zodat ze geen kankercel kunnen worden. Ze kunnen ook andere functies vervullen die belangrijk zijn bij de groei van kanker, zoals het spelen van een rol bij het reguleren van de celdeling of angiogenese (de groei van nieuwe bloedvaten om een tumor te voeden).
Met behulp van de bovenstaande analogie kunnen tumorsuppressorgenen worden gezien als de remmen van een auto.

Tumorsuppressorgenen waarmee veel mensen bekend zijn, zijn de BRCA-genen. Het is bekend dat BRCA-genmutaties verband houden met de ontwikkeling van borstkanker en andere tumoren.

Hoe het TP53-gen werkt om kanker te voorkomen

TP53 is een eiwit waarvan de belangrijkste functie het repareren van DNA is om te voorkomen dat veranderd DNA wordt doorgegeven aan dochtercellen. Wanneer de schade in het DNA te groot is om te worden gerepareerd, signaleren TP53-eiwitten cellen om geprogrammeerde celdood (apoptose) te ondergaan.

Versterking van de functie (gain of function)

Het TP53-gen is in ongeveer 50% van de kankercellen gemuteerd, maar naast zijn rol bij het onderdrukken van tumoren, kunnen kankercellen zelf manieren vinden om het gen te inactiveren en te veranderen, wat leidt tot nieuwe functies die de groei van kanker helpen ondersteunen. Deze worden 'gain-of-functions' genoemd.
Sommige van deze gain-of-functions kunnen zijn:

• het induceren van resistentie tegen kankermedicijnen
• het reguleren van de stofwisseling (om kankercellen een voordeel te geven ten opzichte van normale cellen)
• bevordering van de verspreiding van de tumor (metastasen)
• het bevorderen van de tumorgroei 
• remming van apoptose van kankercellen
• het veroorzaken van instabiliteit in het genoom
• het faciliteren van angiogenese

Een analogie die het TP53-gen beschrijft
Een heel eenvoudige manier om naar het TP53-gen te kijken zou zijn door jezelf voor te stellen als het TP53-gen, en een loodgieter als een van de eiwitten die je kunt controleren. Als u een waterlek heeft en ‘naar behoren functioneert’, kunt u de loodgieter bellen. De loodgieter kan dan bij u thuis komen en de lekkende kraan repareren, of u kunt deze volledig verwijderen om het waterlek te stoppen. Als u niet zou kunnen bellen (analoog aan een defect TP53-gen), zou de loodgieter niet worden gebeld en zou het lek blijven voortduren (analoog aan de deling van kankercellen). Bovendien zou u het water niet kunnen afsluiten, waardoor uw huis uiteindelijk onder water zou komen te staan.

Zodra uw huis onder water staat, kan de kraan een eigen leven gaan leiden, waardoor u hem niet meer kunt dichtdraaien, andere loodgieters niet in de buurt kunnen komen, waardoor de waterstroom wordt versneld en er nieuwe lekkende leidingen in uw huis worden aangelegd, waaronder enkele die niet eens zijn aangesloten op de aanvankelijk lekkende kraan.

TP53 gen mutaties

Een mutatie in het TP53-gen (gelegen op chromosoom 17) is de meest voorkomende mutatie die in kankercellen wordt aangetroffen en is aanwezig in meer dan 50% van de kankers. Er zijn twee primaire soorten genmutaties: erfelijke en somatische of verworven mutaties.

Erfelijke versus verworven mutaties

Erfelijke mutaties zijn het soort mutaties waar mensen zich zorgen over kunnen maken als ze zich afvragen of ze een genetische aanleg voor kanker hebben. De mutaties zijn vanaf de geboorte aanwezig en beïnvloeden elke cel in het lichaam. Er zijn nu genetische tests beschikbaar die controleren op verschillende erfelijke mutaties die het risico op kanker verhogen, zoals gemuteerde BRCA-genen. Erfelijke mutaties in het TP53-gen komen niet vaak voor en zijn geassocieerd met een specifiek kankersyndroom dat bekend staat als het Li-Fraumeni-syndroom.

Mensen met het Li-Fraumeni-syndroom ontwikkelen vaak kanker als kind of jonge volwassene, en de erfelijke mutatie wordt geassocieerd met een hoog levenslange risico op kanker, zoals borstkanker, botkanker, spierkanker en meer.

Verworven of somatische mutaties zijn niet vanaf de geboorte aanwezig, maar ontstaan tijdens het proces waarin een cel een kankercel wordt. Ze zijn alleen aanwezig in het type cel dat geassocieerd is met de kanker (zoals longkankercellen), en niet in andere cellen in het lichaam. Verworven mutaties zijn veruit het meest voorkomende type mutatie dat geassocieerd wordt met kanker..

Hoe het TP53-gen kan worden beschadigd en geïnactiveerd

Het TP53-gen kan worden beschadigd (gemuteerd) door kankerverwekkende stoffen in de omgeving (kankerverwekkende stoffen) zoals tabaksrook, ultraviolet licht en de chemische stof aristolochiazuur (met blaaskanker). Vaak is het toxine dat tot de mutatie leidt echter onbekend.

Als het gen wordt geïnactiveerd, codeert het niet langer voor de eiwitten die tot de bovengenoemde functies leiden. Wanneer er dus een andere vorm van DNA-schade optreedt in een ander deel van het genoom, wordt de schade niet hersteld en kan dit leiden tot de ontwikkeling van kanker.

Kankers en TP53-genmutaties

Mutaties in het TP53-gen zijn in totaal bij ongeveer 50% van de kankersoorten aanwezig, maar worden bij sommige typen vaker aangetroffen dan bij andere. Mutaties in het TP53-gen zijn een van de grote uitdagingen bij de behandeling van kanker geweest, omdat deze genen functioneren om de stabiliteit van het genoom te behouden. Met een functionerend TP53-gen kunnen verdere mutaties optreden die zowel de groei van kanker vergemakkelijken als resistentie tegen behandelingen verlenen.

Kankers geassocieerd met TP53-genmutaties

Er is een breed scala aan kankersoorten geassocieerd met mutaties in het TP53-gen. Sommige hiervan omvatten:

• blaaskanker
• borstkanker (het TP53-gen is gemuteerd bij ongeveer 20% tot 40% van de borstkankers)
• hersenkanker (verschillende typen)
• cholangiocarcinoom
• plaveiselcelkanker in het hoofd-halsgebied
• leverkanker
• longkanker (het TP53-gen is gemuteerd bij de meeste kleincellige longkankers)
• colorectale kanker
• osteosarcoom (botkanker) en myosarcoom (spierkanker)
• eierstokkanker
• adrenocorticolcarcinoom

Eens gemuteerd, altijd gemuteerd?

Vanwege het grote belang dat TP53-mutaties spelen bij kanker, hebben onderzoekers gezocht naar manieren om het gen te reactiveren. Hoewel de wetenschap erg complex is, gaat ze vooruit en worden kleine moleculen, bekend als MDMX-remmers, nu geëvalueerd in klinische onderzoeken voor mensen met bloedgerelateerde kankers.

Dit is een gebied waarop gerichte voedingssuppletie in de toekomst ook kan worden benut. In tegenstelling tot de strategie achter de genoemde kleine moleculen (die de binding van MDM2 aan TP53 remmen), kunnen fytonutriënten in sommige plantaardige voedingsmiddelen de expressie van MDM2 direct verminderen. Er is gevonden dat een aantal natuurlijke producten de expressie in het laboratorium veranderen, waarbij wordt aangenomen dat het specifieke natuurlijke product werkt voor verschillende soorten kanker. Voorbeelden zijn onder meer het flavonoïde genisteïne bij prostaat- en borstkanker, melatonine bij borstkanker en curcumine (een bestanddeel van de specerij kurkuma) bij prostaat-, long- en borstkanker.

 Slotopmerking

Het zal nog erg lang duren voordat we achterhalen in hoeverre mRNA vaccins daadwerkelijk enorme schade aanrichten bij de mensen die zich hebben laten vaccineren tegen COVID. Wat wel duidelijk is geworden is hoezeer kanker kan worden veroorzaakt door enerzijds virussen en anderzijds door mutaties in het TP53-gen.

Naarmate we ouder worden, zal de kans op zulke spontane mutaties steeds groter worden. Dit speelt bij vrouwen vooral als gevolg van sterke hormoonschommelingen tijdens en na de menopauze.

Aan erfelijke genmutaties valt weinig te doen, maar we kunnen door een gezonde leefstijl en dieet wel trachten te voorkomen dat er spontane genmutaties optreden als gevolg van onze leefstijl.